رفتگري كه مسئول کتابخانه شد

مستندی که "شهریار" رفتگر را مسئول کتابخانه فرهنگسرا کرد

پس از پخش و نمایش مستند "کمی بالاتر" لقمان خالدی در مورد رفتگر نویسنده‌ای که 20 رمان نوشته و برای چاپ آن‌ها با مشکلات موجود در راه نشر کتاب دست و پنجه نرم می‌کند، مسئولان شورای شهر و شهردار کرمانشاه را به فکر فرو برد تا در نهایت تحت تاثیر زندگی این فرد قرار گرفته و وی را به عنوان مسئول کتابخانه فرهنگسرایی در این شهر انتخاب کنند.

لقمان خالدی - مستندساز - در گفت‌وگو با ایسنا، در مورد مستند «کمی بالاتر» خود که این‌روزها زندگی "شهریار ربیعی " رفتگر کرمانشاهی را دگرگون کرد، خاطر نشان کرد: این مستند در مورد رفتگری است که 20 رمان نوشته و درگیر چاپ کتاب‌هایش با ناشران است. مستند «کمی بالاتر» در چندین جشنواره داخلی و خارجی شرکت کرده و جایزه اول فیلم جشنواره "فید مارسی" فرانسه و نیز جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره حقیقت را به خود اختصاص داده است.

وی درباره محتوای این مستند، ادامه داد: مستند «کمی بالاتر» در مورد دغدغه رفتگری برای چاپ کتاب‌هایش است تا با نشر این کتاب‌ها در جهت ارتقای طبقه اجتماعی خود برآید.

این مستندساز در مورد هدفش از ساخت این فیلم، اظهار کرد: بیش از آنکه به دنبال نمایش و کسب جایزه و نیز شرکت دادن این فیلم در جشنواره‌های مختلف باشم به دنبال این بودم تا بتوانم اتفاق جدیدی در زندگی شهریار رقم بزنم.

خالدی در مورد چگونگی تصمیم شهردار و شورای شهر بر انتخاب شهریار ربیعی به عنوان مسئول کتابخانه یکی از فرهنگسراهای شهر کرمانشاه، گفت: این مستند در حضور تمامی رفتگران شهر کرمانشاه، مسئولان شورای شهر و نیز با حضور شهردار کرمانشاه به نمایش درآمد تا در نهایت مسئولان با دیدن این فیلم تحت تاثیر قرار گرفته و به دنبال اقدامی برای شهریار باشند تا با دغدغه کمتری به فعالیت نویسندگی‌اش بپردازد و بتواند با حوزه‌ای که دغدغه فکری و ذهنی‌اش است ارتباط بیشتری برقرار کند، که همین موضوع نشان دهنده دغدغه فرهنگی مسئولان شورای شهر و شهردار کرمانشاه است.

این مستندساز همچنین در مورد انتشار کتب‌ شهریار ربیعی نیز، بیان کرد: چند ناشر علاقمندی خود را برای انتشار کتابهای شهریار ابراز کرد‌ه‌اند.

به گفته خالدی، شهریار ازدواج کرده و دو فرزند نیز دارد. او متولد کرمانشاه است و پس از آنکه فیلم مستند وی در جشنواره‌های مختلف و نیز شورای شهر و کرمانشاه به نمایش درآمد با تصمیم مسئولان شهر، شغل او را تغییر کرد و او هم اکنون مسئول کتابخانه‌ای شده است.

وی تاثیر ساخت مستند بر زندگی یک شخص را بسیار مهمتر از شرکت دادن آن در جشنواره‌ها و کسب موفقیت برای فیلم دانست و گفت: به نظر من مهمترین هدف یک مستند می‌تواند تاثیر آن بر زندگی یک شخص و نیز در اجتماع و جامعه‌ای باشد که در آن زندگی می‌کند، به همین دلیل لذتی که در تغییر زندگی شهریار به وجود آمد برای من بسیار ارزشمندتر و خوشحال کننده تر از جوایز و موفقیت‌هایی بود که با نمایش این فیلم کسب کردم (به نقل از عصر ايران)

فروتنی معرفت

در شمارهء اخیر مجلهء «اندیشه پویا»، یادداشتی ارزشمند از دکتر مقصود فراستخواه منتشر شده، که وقتی آن را خواندم دریغم آمد گزیده‌ای از آن را جایی ثبت و بازنویسی نکنم. ایشان در این یادداشت با عنوان «فروتنی معرفت: در ستایش فهم کران‌های معرفت» می‌نویسند:

«پایهء فضیلت‌های بشر به گمان من فضیلتی است که از ذهن او می‌تراود. اگر برای آدمی خطای نابخشودنی بزرگی هست، به نظر می‌رسد خطای جهالت است. پس چنانچه قرار است فضیلتی بزرگ نیز در انسان بجوییم شاید فضیلتی از جنس نوعی معرفت است؛ یک جور حس کردن و فهمیدن و آگاهی. ... بهترین لحظه‌های ما وقتی است که صمیمانه درصدد معرفتیم؛ فضیلت است فهمیدن خویش؛ فضیلت است فهمیدن جهان خویش؛ فضیلت است فهم دیگری، فهم محیط پیرامون، فهم اشیاء و فهم آدم‌ها. این‌ها به روشنی ستودنی‌ترین فضائل زندگی‌اند که می‌توان برشمرد. من کیستم و چه امکان‌های ناشناخته‌ای در من نهفته است؟ این پرسش در درجه نخست از تنشی ذهنی بر می‌خیزد؛ تنشی که سودای سر آدمی را بالا می‌کند؛ تنش شناسایی اوجی در خویش. اگر عالی‌ترین استعدادهای من از دست برود و من بی‌خبر بمانم، این بزرگترین کوتاهی و تقصیر من است. کما این که از ظرفیتی والا در هستی خویش باخبر شوم و این توفیق بزرگی است. فهمیدن «دیگری» فضیلت است و این «دیگری» بسا که خودمانیم؛ شناختن خود همچون یک دیگری. و این آغاز صلحی است که از درون ما آغاز می‌شود و آنگاه نوبت به فهم دیگران می‌رسد؛ صلح  و آشنایی با دیگران و با هستی. ... بیگانگی نسبت به «غیر»، از جنس بجا نیاوردن و حس نکردن و نفهمیدن غیر است و فقدان معرفتی در ماست.کسی اینجا پیش چشم من در رنج است و من این را نمی‌فهم یا التفاتی به درد او نمی‌کنم. این بزرگترین غفلتی است که از من می‌رود. ... حساس بودن نسبت به جزئیات و شواهد از فضیلت‌های ذهن است. وقتی ما این حساسیت را از دست می‌دهیم نه تنها شواهد نقض کلام و استدلال خویش را بجای نمی‌آوریم،  نه تنها عقایدمان را با آزمون و تجربه به محک نمی‌زنیم، نه تنها باورهای ذهن خویش را با داده‌های جهان واقعی و رویدادها نمی‌آزماییم، نه تنها گوشمان به جزئیات نقد ناقدان گشوده نمی‌شود، بلکه عکس‌العمل دیگران، رنج دیگران و مشکلات دیگران نیز برای ما مغفول می‌ماند. ... فهم محدودیت ذهن خویش و کران‌های معرفت خویش، نشان از غایت فضیلتی دارد که در ذهن آدمی به ثمر می‌رسد. ... پس بی‌گمان باید گفت فروتنی معرفت نیز اوج کمال و شکوفایی ذهن ما در پیشگاه حقیقت بی‌پایان است و با شکوه‌ترین فضیلت مدنی است که روابط آدم‌ها و مناسبات میان اذهان آن‌ها را به صمیمیت مکالمه آزادمنشانه و صلح‌آمیزی برای بهبود شرایط بشری و تقلیل مرارت‌ها سوق می‌دهد.

لطفاً متن کامل این یادداشت آگاهی‌بخش را در صفحهء 97 شمارهء بهمن و اسفند از مجلهء وزین «اندیشه پویا» بخوانید.