زمانی که دانشجوی دانشگاه شفیلد بودم، صبح‌های یکشنبه برنامه‌ای با عنوان «نامه‌ای از امریکا» از رادیو پخش می‌شد، و گویندهء آن - «اَلِستا کوک» - از خاطرات نیم قرن زندگی خود در امریکا سخن می‌گفت. مدت برنامه حدود 15 دقیقه بود و شنوندگان زیادی داشت. آقای کوک در مارس 1946 «نامه‌ای از امریکا» را آغاز کرده بود و تا فوریه 2004 به مدت 58 سال - تا یک ماه پیش از مرگ - آن را ادامه داد. او در سن 95 سالگی درگذشت و رکورد طولانی‌ترین برنامه رادیویی جهان را برای خویش ثبت کرد. آن روزها برایم جالب بود که با چه عشق و علاقه‌ای تمام این سال‌ها وقتش را صرف نگارش و اجرای این برنامه کرده است و به رغم کهولت سن بدون وقفه به انتشار آن ادامه می‌دهد. ضمن آنکه تفاوت‌های فرهنگی جامعهء انگلستان و امریکا آنقدر زیاد نبود که خاطرات آقای کوک برای شنوندگان خیلی عجیب به نظر برسد. اما هنرمندانه و با نگاهی منتقدانه به مقایسه تفاوت‌های فرهنگی میان این دو جامعهء همزبان می‌پرداخت. ضمن آنکه همیشه داستان را به گونه‌ای به پایان می‌برد که یا با طنز  همراه باشد یا شنونده را به تفکر بیشتر دربارهء موضوع فرا ‌خوانَد. معمولاً خاطرات سفر به کشوری دیگر و اقامت در جامعه‌ای جدید می‌تواند از جهات مختلف سودمند باشند. هر چند ما به دلایل متعدد ... ادامه در شمارهء 308 ماهنامهء جهان کتاب.