هرچند من آشنایی چندانی با سایر آثار استاد ندارم و نمی‌توانم قضاوت دقیقی دربارهء کیفیت آنها داشته باشم، ولی تردید ندارم فردی که بیش از هشت دهه از عمر خود را با خواندن و نوشتن سپری کرده است، باید شعله‌ای از عشق به آموختن و یادگیری در قلبش فروزان باشد. اگر اینگونه نبود که تا این سن و سال در این عرصهء پرفراز و نشیب دوام نمی‌آورد و دست از کار می‌کشید. بنابراین، به نظرم فارغ از اینکه ایشان چند کتاب و چندین مقاله نوشته‌اند یا ویرایش کرده‌اند؛ همین حضور پیوسته و پرسابقه در عرصهء فرهنگی کشور به تنهایی قابل تحسین و تقدیر است. کمترین تاثیر این تلاش مستمر دمیدن روح اشتیاق و امیدواری در جوانترهاست که با دیدن بزرگانی مثل استاد سمیعی به ارزش و جایگاه آرمان‌ها و ارزش‌های والای انسانی باورعمیقتری پیدا می‌کنند. گسترش این روحیهء امیدوارانه در جای خود خدمت بزرگی به جامعهء ماست و باید قدردان آن بود.

چند روز پیش که خبر برگزاری این جلسه را شنیدم، بسیار مشتاق بودم محقق و نویسنده‌ای را که بیش از هشتاد سال از عمرش را صرف خواندن و نوشتن کرده است از نزدیک ببینم. به همین دلیل دیروز مشتاقانه در این مراسم شرکت کردم. مراسمی ساده و مختصر بود و تعدادی از شاگردان و همکاران ایشان در نشر دانشگاهی و فرهنگستان زبان و ادب فارسی دربارهء شخصیت استاد صحبت کردند که گزارش آن در سایت ایبنا آمده است.

در مجموع جای بسی خوشحالی است که نهادها و مراکز فرهنگی کشور گاهی جلسات نکوداشت برگزار می‌کنند. اهمیت چنین مراسمی نه به دلیل تجلیل و قدردانی از یک فرد، بلکه اهمیت اصلی آن در پاسداشت ارزش علم و فرهنگ و هنر است؛ که افرادی مثل استاد سمیعی عمر خود را صرف آن کرده‌اند. به راستی که باید به همت والای همهء مردان و زنان خردمند و فرهیخته‌ای که پرچمدار فرهنگ دانایی و خردورزی در این سرزمین کهن هستند آفرین گفت و برایشان آرزوی موفقیت و پیروزی داشت. امید آنکه همواره سلامت و پیروز باشند.