سایر مطالب این شماره نیز خواندنی است. از آن جمله استاد احمد سمیعی گیلانی – متولد 1299 و عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی – در تحلیل شیوه نگارش مترجم پرکار نجف دریابندری می‌نویسد: «هنر دریابندری در زبان اوست که می درخشد. این زبان در ترجمه‌های متنوع او از آثار داستانی و تحقیقی، در مقدمه‌های او بر این ترجمه‌ها، در نقدها، حتی در «کتاب مستطاب آشپزی»، هرچند جلوه‌های گوناگون دارد، از یک سرشت است: ساده و بی‌پیرایه اما نه به بهای زدون ظرایف، زنده و گویا، شفاف و خالی از ابهام و پیچیدگی، «بی ادا و اصول»، در نهایت ایجاز و مبرّا از حشو و زواید، گاه با چاشنی طنز و مطایبه، اما طنز و مطایبه‌ای از سنخ خاص و در هر حال سالم و بانشاط.» 

مفهوم دیسکورس یا گفتمان، گفتگو با دکتر رضا منصوری، و نامه‌های سیمین دانشور به منصور اوجی از دیگر بخش‌های خواندنی این شماره است. جزئیات بیشتر در این زمینه در سایت مجله موجود است.