کتاب «در ستایش سالخوردگی» مجموعه‌ای از نامه‌ها و نوشته های کوتاه هرمان هسه است، که پریسا رضایی آن را به فارسی ترجمه کرده و انتشارات مروارید در سال 87 منتشر ساخته است. برخی از بخش‌های کتاب بسیار خواندنی است:

«شکیبایی دشوارترین و تنها چیزی است که به آموختنش می‌ارزد. هر طبیعتی، هر رشدی، هر صلحی، هر بالندگی و هر زیبایی در جهان بر شکیبایی مبتنی است، به سکوت نیاز دارد، به ایمان، به روزی به بلندای فراتر از حیات یک انسان نیاز دارد. آنچه تنها معطوف به بصیرت یک تن نیست، بلکه در کلیت خود از سوی ملت‌ها و در اعصار گوناگون و نه از سوی اشخاص قابل تجربه است.» (ص. 88)

«سالخورده شدن، تنها به معنای کاستی گرفتن و پژمردن نیست. این مرحله نیز به مانند هر مرحله‌ای از زندگانی ارزش‌های ویژه خود، خردورزی ویژه خود و غمگساری ویژه خود را دارد.» (ص. 89)

تأمل نگریستن نیست؛ پژوهش نیست، انتقاد نیست. این چیزی جز عشق ورزیدن نیست. این متعالی‌ترین و خواستنی‌ترین وضعیت روح ماست؛ عشقی عاری از طمع‌ورزی. (ص. 156)