اوايل دهه هفتاد با يكي از همكاران كتابخانه ملی بحث مي كرديم. ايشان مي گفت كه خانم ماندانا صديق بهزادي مدرك دكتري دارد و بنده مخالف بودم. از او اصرار و از بنده انكار. البته همكار محترم اطلاعات بيشتري نداشت و استناد بنده هم به اين بود كه ايشان در هيچ سمينار ، مقاله و يا كتابي از لقب دكتر براي خود استفاده نكرده است.
مدتي گذشت تا اين كه بر حسب اتفاق متوجه شدم ايشان نه تنها دكتراي كتابداري و اطلاع رساني دارد، بلكه مدرك خود را از یکی از قدیمی ترین و معتبرترين دپارتمانهای كتابداري جهان، يعني دانشگاه ايلي نوي ايالات متحده اخذ كرده است.
امروز پس از نزديك به بيست سال از آن مباحثه، كه حق نيز به جانب همكار بنده بود، خبر تازه هاي انتشارات سازمان اسناد و کتابخانه ملی را مي خواندم كه باز ديدم مثل هميشه نام ايشان، خشك و خالي و بدون ذكر مدرك آورده شده است.
بد نيست اين مسئله را مقايسه كنيم با كساني كه چنان به ذكر القاب مهندس و دكتر و نظاير آن علاقه مندند كه گويي در شناسنامه ايشان هم درجه علميشان نوشته شده است. مهم هم نيست كه مدركشان را مثلا از فلان دانشگاه علي آباد كتول گرفته باشند. البته بگذريم كه برخي از اين القاب استفاده مي كنند، در حالي كه اصولا فاقد مدرك مربوطه هستند.
نگاهي به آثار منتشره در خارج از ايران و خصوصا عناويني كه توسط ناشران معتبر بين المللي چاپ شده نيز حكايت از آن دارد كه نوشتن مدرك دانشگاهي روي جلد يا صفحه عنوان كتابها، كار مرسومي نيست