امروز 17 بهمن سالروز وفات دکتر مهدی بیانی دانشمند کتابشناس و نسخه شناس مشهور ایرانی است. او که موسس کتابخانه ملی ایران و چند موسسه دیگر در زمینه کتاب و خط و خوشنویسی است، بدلایلی واهی از دایره قدردانی موسسات دولتی بیرون مانده است. سالهاست در تلاشیم که بنوعی از زحمات او قدردانی نماییم. بدلایلی در کتابخانه ملی ممکن نیست. بتازگی برخی کوششها جواب داده است. این شماره نشریه وزین نامه بهارستان به او اهدا شده است. فرهنگستان هنر قصد داشت در اسفند ماه امسال ارجی بکارهای او بگذارد که ظاهرأ به اردیبهشت ماه سال آینده انتقال یافته است. شنیده شده که شاید انجمن کتابداری قصد دارد بزودی کاری برای او کند. شاید من نیز بتوانم بزودی ارجنامه وی را در مرکز پژوهشی میراث مکتوب منتشر نمایم.

از فرصت استفاده کنم و نکته ای را یادآوری نمایم که شاید برخی همکاران من را برنجاند (که شاید اکنون بدان عادت کرده اند) اما شاید تصحیحی هم بعمل آید:

در مدخل بیانی دائره المعارف کتابداری و در ذکر آثار او آمده است:

آثار. از بياني يعني فقط، حذف شود. كتاب‌ها و مقاله‌هاي بسيار برجاي مانده است. .......

بنظر میرسد ویراستار در کنار دستنویس مقاله نوشته شده برای دائره المعارف کتابداری، تذکر داده بود که يعني فقط، حذف شود. و تایپیست آن را وارد متن کرده است. این مورد یادآورد عبارت مشهور آرد نماند در ادبیات کلاسیک ایران است. درست است که نمی توان به این زودی ها جلد اول نسخه کاغذی دائره المعارف کتابداری را تصحیح کرد، اما بنظر میرسد تصحیح نسخه الکترونیکی آن چندان دشوار نباشد. امید است همکاران من بدون رنجیدن، این خدمت را برای خود و دکتر مهدی بیانی انجام دهند. روحش شاد