بعضیها این موضوع را ارزشمند تلقی کرده و دلیلی بر روایی و پایایی تحقیق و بی طرفی محقق می شمرند. اما من بین بی طرفی پژوهشگر در تحلیل داده ها و بی طرف ماندن او از تحقیق تفاوت قائلم. بی تردید پژوهشگر در عین حالی که در تحلیل و تفسیر یافته ها باید از هر گونه سوگیری پرهیز کند لازم است توانایی لازم برای ارائه تصویری روشن از آنچه اتفاق افتاده است را داشته باشد. تحقیقاتی که در کشور ما در حوزه کتابداری و رشته های  مشابه انجام می پذیرد بسیار کمی گراست. حاصل این کمی گرایی مطلق این است که دانشجویان ما تا حدی از رسیدن به جوهره پژوهش که همان عنصر کشف و رسیدن به شناختی تازه از موضوع مورد مطالعه است باز بمانند. در مجموع فکر می کنم باید به مبحث روش شناسی در پژوهش بیشتر بپردازیم. باور بفرمایید جور دیگری هم می شود پژوهش کرد. نظر شما چیست؟