"نهمین دوره برگزاری طرح ده هزار نمایشگاه کتاب در ده هزار مدرسه در ایام الله دهه فجر برگزار می شود.
موسسه منادی تربیت برای رشد و ارتقای فرهنگ کتاب و کتابخوانی در کشور گام های موثری برداشته است و از موجودی 70 میلیون کتاب در سراسر کشور چیزی حدود 45 میلیون جلد کتاب را در دسترس دانش آموزان قرار داده است". باقی خبر را اينجا بخوانيد
سال هاست داريم نمايشگاه ها و فعاليت های مناسبتی اين چنينی را انجام می دهيم، اما باز هم تفاوتی در ميزان عادت به مطالعه در کودکان ما شکل نمی گيرد و همچنان می شنویم و می بینیم که بچه هایمان کتاب نمی خوانند! در اين مجال اندک نگارنده بر آن نيست که دلايل کتاب نخوانی کودکان را بررسی کند، که در آ صورت مثنوی هفتاد من کاغذ خواهد شد.
اين يادداشت را با اين انگيزه شروع کردم که دلايلی چند برای ناکارآمدی اين طور نمايشگاه ها برشمارم.
واقعيت اين است که تا زمانی که فقط به صورت مناسبتی و فرمايشی به ترويج کتاب و کتابخوانی می پردازيم، نبايد توقع داشته باشيم که تحولی بنيادين در رغبت به مطالعه و کتاب به وجود آيد. برعکس من گمان می کنم هنگامی که در خلال برخی مسائل ديگر به کتاب و کتابخوانی می پردازيم، نتايج بهتری حاصل می شود.
خواندن زمانی در کودکان ما نهادينه می شود که جزئی از زندگی چه در خانه و چه در مهد کودک و مدرسه باشد. نه اينکه به مناسبت هايی، چند بار در سال يک باره این بحث داغ شود و بعد از یک هفته هم به فراموشی سپرده شود.
در حقیقت اولیای امور به کتاب خواندن و مطالعه نیز به چشم سایر فعالیت های فوق برنامه که به صورت موردی به آنها پرداخته می شود نگاه می کنند. مثل سینما رفتن، موزه رفتن، یا اردوهای علمی-تفریحی. اما کتاب جزئی از زندگی و فرايند یادگیری و آموزش و پژوهش است، نه فعالیتی فوق برنامه که فقط در وقت فراغت یا برای تمدد اعصاب به سراغ آن برویم.
بنابراین اگرچه هر حرکت و فعالیتی در جای خود جای تحسین و تشکر دارد، اما تا زمانی که این حرکت ها به این شکل ضربتی، فرمایشی و مقطعی باشد نمی توان چندان از آنها امید صواب داشت!