"ياد من باشد...

فردا حتماً صبح بر تو سلام بكنم.

364 غفلت را فراموش كنم

سينه خالي كنم از كينه، اين مردم خوب

ياد من باشد. فردا حتماً

به دل كوزة آب كه بدان سنگ شكست، بستي از روي محبت بزنم

تا اگر آب در آن سينه پاكش ريزند، آبرويش نرود.

ياد من باشد. از فردا صيح، جور ديگر باشم

 بد نگويم به هوا، آب، زمين

مهربان باشم با مردم شهر.

و به ا نگشتانم نخي خواهم بست. تا فراموش نگردد فردا زندگي شيرين است.

 زندگي بايد كرد، گرچه دير است ولي ......

كاسة آب به پشت سر  لبخند بريزيم.

شايد به سلامت مسافر برگردد"

سهراب سپهري