364 روز و 1 روز

سپاس خداي را كه هواي سپاسگزاري در كشور ما جريان يافته و هر روز (و گاه بعضي روزها چند بار) خبر از سپاس و قدرداني از آثار علمي و توليدات فرهنگي مي شنويم و مي خوانيم. از جشنواره هاي آب و رسانه، صنعت و رسانه، فضاي سبز و رسانه، ... ، گرفته تا جشنوارة آثار برتر، پايان نامه هاي دانشجويي در زمينة .... ، مقالات و كتاب دربارة ...، كليپ و فيلم كوتاه در زمينة ... ، نمايشگاه عكس و پوستر و .... ، نمايشگاههاي بين المللي كتاب، نشريات، توليدات ديجيتال، توليدات راديويي و تلويزيوني، و و و .... . در هر مراسمي هم به بهترين نويسندگان و خادمان و ناشران و مديران و .... جايزه اي و لوحي ميدهند. باز هم سپاس خداي را. اما در اين ميان سالي يك روز هم به نقد آثار پيشتر منتشر شده و احتمالأ جايزه گرفته اختصاص يافته كه در جشنوارة نقد كتاب شركت مي كنند. از كميت و كيفيت آثار انتخاب شده بگذريم (كه آنهم قابل بحث است) اصل وجود روزي براي تقدير نقد قابل ارجگذاري است. جالب است كه يكي از داوران در فرم ثبت مشخصات داوران، در مقابل پرسش: "آيا مايليد نام شما بعنوان داور معرفي شود؟" نوشته بود : نه. معلوم نمي شود كسي كه حاضر به معرفي خود نيست چگونه حاضر است كار منتقدان را نقد كند؟ اين هم قابل پيگيري است. بهر صورت بقول يكي از دوستان: "364 روز از تعريف و تمجيد سپاسگذاري  ميشود و 1 روز از نقد". همين يك روز هم غنيمت است .