دلایل سکوت بلاگرها

وبلاگ نویسی پدیده منحصر به فردی است که طرفداران فراوانی دارد. با این حال وبلاگها معمولا به طور نامنظم و گاهی با تاخیر فراوان روزآمد می شوند. در موادری هم اولین پست یا مدخل یک وبلاگ تبدیل به آخرین پست آن می شود (منظورم از پست یا مدخل همان اجزاء یا بندهای یک وبلاگ است که در هر یک در تاریخ مشخصی نوشته می شود و از توالی آنها محتوی یک وبلاگ شکل می گیرد). علاوه بر آن در وبلاگهای گروهی نیز بیشتر مشارکت کنندگان در آن - از جمله در اینجا خود من! - بیشتر از آنکه نویسنده باشند خواننده مطالب دوستانشان هستند که البته اگر این مطالعه نقادانه باشد در جای خود ارزشمند است. به نظرم دلایل متعددی برای کمتر نوشتن یا در مواردی اصلا ننوشتن وجود دارد. شاید دلیل اول کمال گرایی است. از آنجایی که می خواهیم خیلی خوب بنویسیم معمولا نتیجه این می شود که اصلا نمی نویسیم!  اگر توقعمان را کمی کمتر کنیم شاید بتوان بیشتر نوشت. دلیل دیگر شاید نگرانی از انتقاد دیگران باشد که ما را از نوشتن باز می دارد. بدیهی است که هرگز نمی توان همه را راضی نگه داشت و هر چه بنویسیم در نهایت ممکن است انتقاد بعضی از خوانندگان را در پی داشته باشند. هرچند به نظرم انتقاد دیگران به محتوی یا سبک نگارش می تواند خیلی سازنده باشد و من همواره آن را به عنوان یک فرصت یادگیری می بینم و نه دلیلی برای توقف درنوشتن. یکی دیگر از دلایل این موضوع غلبه فرهنگ شفاهی بر فرهنگ نوشتاری است. تمایل ما به گفتن و شنیدن بیشتر از نوشتن و خواندن است. به همین سبب ساعات مطالعه ما کمتر از آن است که باید باشد. ضمنا نباید نگارش و ویرایش را همزمان انجام داد چرا این دو فرایند مجزا و متفاوتند. بهترین نویسندگان نیز نمی توانند این دو را همزمان انجام  دهند. ابتدا  باید مطلب را نوشت و سپس آن را ویرایش کرد. علاوه بر همه اینها معمولترین دلیلی که اغلب به آن مبتلا هستیم کمبود وقت است. امروزه تقریبا همه در هر سطحی  وهر شغلی از کمبود وقت شکایت می کنند. البته اگر کمی دقیقتر به این موضوع نگاه کنیم معمولا کمبود وقت بیش از آنکه واقعی باشد ناشی ازضعف در مدیریت زمان است. اینها تعدادی از دلایل کلی کم نوشتن یا ننوشتن است که عمومیت بیشتری دارد. بدیهی است که باید چند عامل دیگر هم به این فهرست افزود که مربوط به کم نوشتن در محیط اینترنت و وبلاگها می شود. شاید هنوزبه فواید نوشتن دراین محیط مجازی اعتقادی نداریم. اما بد نیست بدانیم که همین وبلاگهای فارسی علاوه برتمام فایده هایی که تا کنون داشته اند طی چند سال اخیرنقش عمدی در افزایش سهم زبان فارسی در محیط وب ایفا کرده اند. به هر حال می توان با همین شرایط موجود بیشتر نوشت و از این رهگذر امکان تبادل آرا و افکار را در محیط مجازی وب بیش از پیش فراهم کرد. حالا به نظر شما چطور و چگونه می توان بر رونق این وبلاگ گروهی افزود؟