هميشه ايام برگزاري نمايشگاه كتاب و هفته كتاب، بحث كتابخواني و مطالعه بهميان ميآيد و ميزان آن در كشور بارها و بارها با نتايج مبهم و ضد و نقيض اعلام ميشود. در اين ميان، هر كس عدد و رقمي براي آن ارائه ميكند كه مخاطبان را به تأسف وا ميدارد و انتظار ميرود تدبيري انديشه و كاري انجام شود، ولي تا چه حد اين تأسف باعث حركت و ايجاد تغيير ميشود؟ شايد هيچ يا خيلي كم و نامحسوس!
ديروز و امروز نهمين همايش سراسري انجمن علمي دانشجوئي كتابداري و اطلاعرساني دانشگاه الزهراء، با موضوع كتابخانههاي عمومي كشور برگزار شد. هر چند نتايج تحقيقاتي كه در مقالات ارائه ميشد كموبيش بر همگان واضح بود، ولي بيان آنها باز هم در قالب عدد و ارقامي از جامعه بزرگ كتابخانههاي عمومي، قصه پرغصه اين كتابخانهها را يادآور ميشود. تا دستاندركاران همتشان را بيشتر نكنند و به دنبال تدبيري اساسي نباشند، هرگز از بار اين غصه كاسته نميشود.
در آغاز دومين روز همايش، آقاي دكتر ابراهيم افشار اطلاعات حاصل از مطالعات خود را درباره وضعيت كتابخانههاي عمومي كشور، با بياني ساده و كاملا دلسوزانه بيان كردند. البته گفتههاي ايشان نه قياس با اعداد و ارقام، بلكه مقايسه سيستمهاي اداره اين گروه كتابخانهها در ايران و كشورهاي پيشرفته با تفسير و توضيح چارچوبهاي اداري مديريت اين نهاد بود.
خوب بود اگر اين نتايج و تفاسير از طريق انجمن به نهاد كتابخانههاي عمومي منتقل ميشد تا انشاءالله مؤثر واقع شود. بالاخره تيري است در تاريكي و شايد هم راهكار و چارهاي براي حل برخي مشكلات نهاد. همانطور كه آقاي دكتر اشاره كردند با يك پرش نميتوان به وضعيت كشورهاي پيشرفته رسيد، ولي با همين نيرو و امكاناتي كه در حال حاضر نهاد كتابخانهها در درست دارد، با مديريتي صحيح و منطقي ميتوان به حل بسياري از مشكلات اين كتابخانهها و استفاده از كتابخانه و ترويج و تشويق فرهنگ كتابخواني در ميان مردم اميدوار بود.