گفتگو :وبلاگ گروهی کتابداری واطلاع رسانی

با سلام خدمت دوستان همکار و هم وبلاگی عزیز و همه علاقمندان به آرشیو و اسناد:

بدينوسيله به اطلاع دوستان و همراهاني كه موفق به ارسال چكيده مقاله شان نشده اند مي رساند، مهلت ارسال چكيده مقاله تا هشتم آذر ماه 1388 تمديد شده است.

چندیست در انجمن کتابداری و اطلاع رسانی ایران (شاخه خراسان) کارگاه هایی را برگزار می کنیم. این کارگاه ها یک هفته در میان، در مکانی ثابت و با برنامه ای ثابت که از چندین ماه قبل اعلام شده برگزار می گردد. افرادی هستند که در تمام این کارگاه ها ثبت نام و شرکت می کنند، افرادی هستند که مواردی را انتخاب و در کارگاه مربوطه شرکت می کنند و مواردی هم از سوی ادارات یا سازمانها معرفی و در کارگاه مربوطه حضور می یابند.
 دسته دیگری هستند که قبل از هر کارگاه از طریق وبسایت ثبت نام می کنند ولی هربار نمی آیند. برایم بسیار جالب است که تعدادی از این افراد بطور مکرر این کار را انجام می دهند یعنی قبل از کارگاه ثبت نام می کنند اما هر بار نمی آیند، حتی طی تماسی که روز قبل از کارگاه با آنها گرفته می شود می فرمایند که حتما خواهند آمد اما باز هم در روز کارگاه...! یعنی یک انسان (یک کتابدار!) از برنامه های یک هفته خود و اینکه می تواند در یک روز ثابت به کلاسی برود یا نرود آگاهی ندارد؟ و هفته آینده هم باز همین طور؟ و باز هفته ای دیگر.......!؟ یا این یک بازی و تفریح جالب برای تمرین ثبت نام در وب سایت هاست!!!؟

هرچه فکر کردم دلیل آن را نیافتم. شما می دانید چرا!؟

همكار محترم آقاي سيامك محبوب باب بحثي را در گروه بحث گشودند كه مدتي بود ذهنم را قلقلك مي داد:

به تازگي كتابي خواندم به نام "لالايي براي دختر مرده" نوشتة حميدرضا شاه آبادي كه سال 1386 توسط نشر فخيمة افق منتشر شده است.

داستان اين كتاب كه يك رمان نوجوانان است، درباره ماجراي تاريخي  فروش دختران قوچاني است كه از زبان چهار راوي در فصل هاي مجزا روايت مي شود. روايتي غريب و تكان دهنده.

آنچه كه سواي فرم داستاني و محتواي تاريخي و البته تلخ آن برايم جذابيت داشت، اشاره گاه و بيگاه راويان به كتابخانه از جمله كتابخانه عمومي و كتابخانه ملي بود و چندباري هم در آن به "كتابدار" اشاره شده بود. جايي در اوايل داستان هست كه يكي از راويان يعني "مينا" از بازي تقدير و به نوعي تصادف در زندگي دايي اش مي گويد و اينكه اگر روزي در ميدان تجريش دايي دوست دوران سربازي اش را نديده بود و آن دوست از او براي كار در شركتش، يعني يك شركت واردات علوفه، دعوت نكرده بود، دايي حتمن سرنوشتي متفاوت مي داشت و مي توانست به جاي تاجر علوفه مثلن "كتابدار" شود.

اينكه شاه آبادي به جاي هر شغلي در اين دنيا شغل كتابداري را به عنوان سرنوشت محتمل دايي راوي در نظر گرفته بود، برايم خيي جالب بود.

جلوتر كه مي رويم، مينا باز هم به كتاب اشاره مي كند. و در جاي ديگري پدرش به تلاش يك محقق كه دو ماه تمام از صبح تا شب در كتابخانه عمومي عشق آباد از روي يك نسخه خطي رونويسي مي كرده صحبت مي كند. و بعد راوي ديگر كه همان نويسنده باشد شرح اين استنساخ و البته رفتار نه چندان مهربانانه كتابداران كتابخانه عمومي عشق آباد را برايمان روايت مي كند.

همان طور كه گفتم لالايي براي دختر مرده روايتي نسبتن پيچيده و تو در تو دارد. و اين پيچيدگي البته در حدي نيست كه مخاطب نوجوان را سر درگم كند، اما براي بزرگسالان نيز داستاني جذاب و پركشش مي آفريند.

حميدرضا شاه آبادي سالهاست كه مدير كل انتشارات كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان است و در اين كتاب هم الحق از تجربه هاي انتشاراتي اش و همزيستي اش با كتابداران دلسوز كانون به خوبي بهره گرفته است.

فکر کردم چه قدر می تواند این فارغ التحصیل به انجمن اصلی و پایه درخت  نشاط  ببخشد

فکری به سرم زد و سوالی در ذهنم پدیدار شد اینهمه شاخه انجمن استانی  - دانشجویی و...  چه قدر این شاخه ها به انجمن اصلی کمک می کنند ؟؟؟ چه قدر تاثیر دارند در اهداف انجمن اصلی ؟؟ چه قدر از کمک های فکری آنها بهره می بریم .

درست است که برخی شاخه های پربارند ولیکن اگر به فکر پایه نباشیم شاخه ای داریم پربار بر یک تنه ضعیف

رده بندی کردن سنی نمی دانم چه قدر تاثیر دارد در انجمن ؟ آیا انجمن مال ادکایی ها نیست ؟ ادکایی ها به غیر از تلاش های خودشان با انجمن چگونه فعالیت می کنند؟ به نظر من دانشجو موتور اصلی حرکت در هر فعالیت گروهی است پس در انجمن نیز باید جایگاه والایی داشته باشد.

با سلام خدمت دوستان همکار و هم وبلاگی عزیز و همه علاقمندان به آرشیو

یادآوری: ارسال چکیده مقاله برای همایش آرشیو برای همه فراموش نشود